Wezwanie do złożenia zeznań w charakterze świadka może mieć miejsce w toku postępowania przygotowawczego (prowadzonego przed prokuratorem) lub sądowego. W każdym z tych postępowań świadek może mieć pełnomocnika jeżeli jest to uzasadnione jego interesami.
Kwestię pełnomocnika świadka reguluje przepis art. 87 § 2 k.p.k., zgodnie z którym osoba niebędąca stroną może ustanowić pełnomocnika, jeżeli wymagają tego jej interesy w toczącym się postępowaniu. Najczęściej występującym przypadkiem jest sytuacja, gdy względem świadka istnieje realna możliwość zmiany jego statusu - ze świadka na podejrzanego w toczącym się postępowaniu karnym. Mamy wówczas do czynienia z tzw. osobą podejrzewaną, której pomimo braku statusu podejrzanego w związku z przeprowadzaniem kolejnych czynności procesowych, może zostać przedstawiony zarzut.
Przykładem uzasadnienia dla ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu karnym może być możliwość uchylenia się przez świadka na podstawie art. 183 § 1 k.p.k. od odpowiedzi na pytanie, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Świadek jako podmiot nieprofesjonalny nie jest w stanie zawsze rozróżnić, które z zadawanych mu pytań może nieść za sobą ewentualną odpowiedzialność karną jego bądź osoby najbliższej, stąd uzasadnienie dla ustanowienia pełnomocnika.
Kolejnym z przykładów wystąpienia interesu uzasadniającego ustanowienie pełnomocnika może być ochrona tajemnicy służbowej bądź przedsiębiorstwa należącego do świadka, bądź przedsiębiorstwa, w którym świadek pracuje. W tym przypadku także istnieje konieczność analizowania pytań zadawanych świadkowi pod kątem obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa przez przesłuchiwaną osobę.
Należy również wskazać treść przepisu art. 87 § 3 k.p.k., zgodnie z którym w postępowaniu przygotowawczym prokurator, a w postępowaniu sądowym sąd, może odmówić udziału pełnomocnika, jeżeli nie wymaga tego obrona interesów świadka. W związku z treścią przepisu świadek chcący ustanowić pełnomocnika powinien już na wstępie uargumentować jego obecność zaistnieniem potrzeby ochrony swoich interesów. Z art. 87 § 2 k.p.k. wynika domniemanie, że świadek może ustanowić pełnomocnika w toku postępowania karnego, a dopiero negatywna decyzja prokuratora bądź sądu pozbawia świadka tego uprawnienia. Z treści tego przepisu można wywodzić, iż uzasadnienie wniosku o ustanowienie pełnomocnika dla świadka nie jest obligatoryjne. Jednak aktualna praktyka stosowania omawianego przepisu przemawia za tym, aby świadek już na etapie ustanawiania pełnomocnika uzasadnił to potrzebą ochrony swoich interesów. Jest to o tyle istotne, że na odmowę ustanowienia pełnomocnika dla świadka przez prokuratora bądź sąd nie przysługuje zażalenie, stąd tak ważne jest, aby już przy zgłoszeniu pełnomocnika świadek uzasadnił występowanie „interesów” przemawiających za umożliwieniem działania pełnomocnikowi.